کانون فارغ التحصیلان دانشگاه آزاد اسلامی

اختلال رواني.. عبارت است از «نشانگان يا الگوي رفتاري يا رواني که اهميت باليني دارد و در فرد يافت مي شود و با پريشاني فعلي (مثل نشانه اي عذاب آور) يا معلوليت (يعني، اختلال در يک يا چند زمينه ي مهم عملکرد يا با افزايش قابل ملاحظه ي خطر مرگ، درد، معلوليت، يا از دست دادن آزادي ارتباط دارد. به علاوه، اين نشانگان يا الگو نبايد صرفاً پاسخي قابل پيش بيني و از لحاظ فرهنگي تائيد شده به رويدادي خاص، مثل مرگ فرد عزيز، باشد» (انجمن روان پزشکي آمريکا،  اصطلاح اختلال هاي رواني براي کل اقدام تشخيص و درمان، اهميت زيادي دارد. اجازه دهيد به تعريف ارائه شده در  و اشارات آن، نگاه دقيق تري بياندازيم.
اختلال رواني، «اهميت باليني» دارد.  براي هر اختلال، مدتي را مشخص مي کند که طي آن، نشانه ها براي تشخيص اختلال بايد وجود داشته باشند. بنابراين، فکر يا خلق زودگذر، رفتار گاه و بي گاه عجيب، يا احساس زودگذر بي ثباتي يا سردرگمي، اختلال رواني را تشکيل نمي دهند. شايد بتوانيد به زماني فکر کنيد که بعد از رويدادي ناراحت کننده در زندگي تان، احساس کرديد از لحاظ هيجاني آشفته هستيد. اينگونه تجربيات شايع هستند و اختلال رواني محسوب نمي شوند، مگر اينکه به قدري شديد باشد که عواقب جدي به بار آورند. براي اينکه اختلالي «اهميت باليني» داشته باشد بايد براي مدتي پيوسته وجود داشته و به قدر کافي موثر باشد که زندگي فرد به نحو چشمگيري تحت تاثير قرار گيرد.
مکانيسم هاي دفاعي.. فرايندهاي ناهشيار درون رواني هستند که وظيفه محافظت از خود را در مقابل موقعيت هاي تهديدآميز يا استرس زا برعهده دارد. آنها ازطريق اجتناب از اضطراب و يا شيوه اي خاص از مواجهه با اضطراب شرايط رواني را سازمان و بقاء مي بخشند. بنابراين آنها تلاش هايي را در رويارويي با تعارض رواني انجام مي دهند و مي توانند رفتارهاي مقابله اي را تسهيل کنند, ولي استفاده به شيوه اي نامناسب از آنها (همچون انکار، فرافکني، جابجايي، انزوا)، مي تواند رشد رواني را مختل کند و از پاسخ هاي مقابله اي مفيد جلوگيري بعمل آورد.